Tester Wilgotności.
Aparaty do eksperymentu wilgoci powietrza noszą nazwę higrometrów (z greckiego hygros - mokry, wilgotny). Urywkiem jest psychrometr (psychros - zimny, lodowaty) czy instrument oparty na termometrze suchym i wilgotnym.
Zamieniającą się zawartość pary wodnej w powietrzu usiłowano definiować na przełomie XV zaś XVI wieku. W 1500 roku Leonardo da Vinci sklecił dziewiczy higrometr. Była to kulka bawełniana bądź wełniana, która modernizowała swoją górę wchłaniając wilgotność z aury. Kule tę zawieszono na wadze, której wychylenia wskazywały wilgotność otoczenia. Były to sprawdziany ciasno skrzętne, ale przyczyniły się do rozwoju dalszych testowań z owej sfery.
rozpoczęto szukać innych materiałów higroskopijnych, zmieniających swoje właściwości pod wpływem ulewnego powietrza. Wkrótce odnaleziono wiele takich surowców pochodzenia organicznego (tkanki bydląt, roślin, włosy ludzkie) zaś nieorganicznego (minerały i substancje chemiczne). Większość z nich reagowała na transformacji wilgotności w sposób ciasno powtarzalny, z skrajną tendencją do zaniku trafności higroskopijnych w dawkę starzenia scalonego z zwykłym wysychaniem. Uformowane na ich podstawie higrometry były zawodne. Warto jednak przypomnieć kilka ciekawszych impulsów oraz budowy, świadczących o wysokiej inwencji twórczej dotychczasowych uczonych zajmujących się tym tematem.
Budowa higrometrów wykorzystujących nieorganiczne substancje higroskopijne była bliźniacza do instrumentu skonstruowanego przez Leonardo da Vinci. Na odpowiednio delikatnej oraz wyskalowanej wadze znajdował się budulec higroskopijny. Często korzystano prostą gąbkę nasączoną wodnym roztworem salmiaku. Do innych wyszukanych zaś użytkowanych w higrometrach syndykatów o szczególnościach higroskopijnych przystawały: sól kuchenna z domieszką tlenku glinu, siarczan potasowy, węgla potasu, smalta (niebieski pigment kobaltowy), hydrofan (opal wodnisty), kwas siarkowy (Górski, Matejak 1998).
Zużytkowanie owej minionej podstawy zaproponował De la Rive (Traugott 1829). Ciasną banieczkę termometru z cieczą termometryczną na chwilę oblekano w stężonym kwasie siarkowym, przez co konstytuowała się na niej rzadka powłoka kwasu. Powłoka owa wychwytywała zawartą w powietrzu wilgotność, co pobudzało jej rozgrzewanie oraz wzrost temperatury pokazywanej poprzez termometr. Większej wilgoci powietrza odpowiadał większy wzrost temperatury. Reguła sprawdzianu była nader prosta jednak nie gwarantowała powtarzalności produktów z notatki choćby na nieznajomość stężenia kwasu.
Konstrukcje higrometrów wykorzystujących organiczne substancje higroskopijne były coraz bogatsze. Dalans (1688) uformował szablonowy higrometr wykorzystujący higroskopijne cechy papieru. Rozwiązał w tym celu poziomo usytuowany prążek, w środku obciążając go lekkim wypełniaczem z wskazówką. Wydłużający się, wraz ze rosnącą wilgotnością papier owocował obniżanie się obciążnika, zaś kurczący się w produktu jej obniżenia zbierał go do góry. Adekwatnie dobrana skala pozwoliła ilościową diagnozę owego zjawiska. Na identycznej zasadzie robiły higrometry wykorzystujące sznury lniane, deseczki jodłowe i mahoniowe, trawę morską, konopie indyjskie, ości z kłosów owsa i końce pelargonii i geranium (Górski, Matejak 1998).
Dość różnym wyjściem okazało się zastosowanie jelit owcy poprzez Molineuxa (1686). Postawiony przez tego badacza higrometr zamykał słusznie preparowaną tasiemkę z jelit o rozciągłości 152 mm, która pod wpływem wilgotności
