Styl zakopiański
Styl zakopiański jest stylem architektonicznym wprowadzonym przez Stanisława Witkiewicza w latach 90 XIX wieku. Styl ten miał być podstawą dla nowoczesnej polskiej architektury narodowej wykorzystującym sztukę Podhala. Za początek stylu zakopiańskiego uznać można wydanie książki przez W. Matlakowskiego opisującej tradycyjne budownictwo podhalańskie. Zakopane było niezwykle popularne w tamtych czasach, co wpłynęło na rozwój i powstawanie stylu.
Witkiewicz wzorował się na tradycyjnym budownictwie górali podhalańskich wzbogacając je elementami secesji. Dwuizbowa chata rozbudowana została do rozmiarów dużej willi z piętrem ustawionym prostopadle do parteru. Domy miały spadziste dachy, wysokie podmurówki które miały różne wysokości ze względu na ukształtowanie terenu (pozwalało to na wstawienie okien piwnicznych). Ściany były drewniane. Dla ozdabiania chat wykorzystywano typowo podhalańskie elementy, w tym pazdury, słoneczka i rzeźby o motywach roślinnych. Na południowej ścianie znajdowała się zwyczajowo weranda, natomiast w środku na poddaszu znajdowały się małe pokoiki zwane wyględami. Domy takie nadal ozdabiają Zakopane i jego okolice.
