Meble - stare meble
Wnętrze biedermeierowskie i meble nie mogły oczywiście być całkowicie pozbawione pewnych ozdób. Wiodącą rolę odgrywały drukowane tapety z wzorami kwiatowymi i roślinnymi, artystycznie udrapowane kotary i również kolorowe, kwieciste kapy i obrusy oraz dywany. Często stosowano wykonane ręcznie pokrycia mebli (petit point) i takież obrusy. Dekoracja meble kuchenne była bardzo oszczędna. Ta jej niewielka ilość, która jednak występowała, obejmowała nieśmiałe warianty tradycji antycznej i empirowej. Ornamenty składają się z motywów roślinnych, naturalistycznie przedstawionych lub stylizowanych kwiatów, liści, kwitnących gałązek w żywych barwach, wieńców, wijących się pędów i rozet, ale występują także elementy figuralne i rzeczowe, łabędzie z pięknie wygiętą szyją, ptaki, gryfy, lira, róg obfitości, kosze i wazy. Czasami zdobiono meble dla dzieci także aplikami metalowymi, zamiast brązu stosowano często tańszą tłoczoną blachę. Zwracano uwagę, aby pokrycia mebli i zasłony były ze sobą stonowane. Oczywiście, również i biedermeier nie był wolny od pewnego formalizmu. Mimo to typy mebli z tego okresu można jeszcze i dziś traktować jako wzorcowe. W praktyczności, fachowym wykonaniu, skromnym języku form tkwią wielkie cnoty tego stylu, w mniejszym stopniu w czule-romantycznych elementach nastrojowych. Meble okresu biedermeier mają dziś wielu miłośników, a ponieważ jest to najnowszy spośród starych stylów, wszędzie znajdują się jeszcze w dużych ilościach przedmioty oryginalne (jeszcze więcej jest falsyfikatów). Wielu ludzi upraszcza dziś sobie problem urządzenia skupiając stare meble. Przywiązanie do pięknego, starego przedmiotu, zwłaszcza jeśli chodzi o element spuścizny, jest całkowicie słuszne i zrozumiałe, nie można jednak zgodzić się z tendencją urządzania się starymi meblami, gdyż nie spełniają one dzisiejszych wymagań. Potężny rozwój społeczny, gospodarczy i artystyczny w ostatnich 100—130 latach dzieli nas od burżuazyjnego romantyzmu i dziś winniśmy cenić styl biedermeier jeszcze tylko jako dobrego nauczyciela. Węgry przeżyły w połowie XIX w. okres rozkwitu, który nazwano epoką reform, zgodnie z tym także i modny wówczas styl mebli nazywał się stylem okresu reform. Nie pokrywał się on całkowicie z austriackim biedermeierem, gdyż rodzime rzemiosło stolarskie rozwinęło styl o silnych cechach węgierskich. Był on jeszcze skromniejszy od wiedeńskiego - Sypialnie. Wywodził się z mieszczańskiego stylu Zopf i empire, i potrafił stwarzać wnętrza nie mniej przytulne i ciepłe niż wiedeński styl biedermeier. W mieszczańskich mieszkaniach i wiejskich siedzibach szlacheckich zachowało się wiele pięknych mebli.
