Drewno - sklejka
Określenia. Elementami makroskopowej budowy drewna określa się te jego części składowe, które są dostrzegalne okiem nie uzbrojonym lub przez lupę (rys. 3-1). Są to: rdzeń, drewno (twardziel i biel), kora oraz niekiedy widoczne również promienie rdzeniowe (np. w drewnie dębu i buka).
Rdzeń. Rdzeń drewna stanowi fizjologiczną oś pnia. Zbudowany jest z cienkościennych komórek miękiszowych, które w początkowym stadium rozwoju są żywe, później obumierając są wypełniane powietrzem. Na przekroju poprzecznym pnia rdzeń zarysowuje się w postaci większej lub mniejszej plamki o ciemniejszym zabarwieniu od otaczającego drewna. Rzadko występuje w środku pnia, przeważnie mimośrodowo. Na przekroju podłużnym zaznacza się jako ciemny pasek wzdłuż osi pnia. Szerokość przyrostu rocznego (słoju) jest to odległość w kierunku promieniowym między dwoma granicami przyległych przyrostów rocznych. Zmienia się ona na poszczególnych wysokościach pnia (strzały). Największą szerokość mają słoje w partii odziomkowej, następnie szerokość słojów maleje i ponownie wzrasta w części wierzchołkowej pnia drzewa. Niekorzystne warunki klimatyczne (susza, zimne lato) wpływają ujemnie na roczny przyrost sklejki, co zaznacza się również zwężeniem przyrostu słojów rocznych w drewnie. Ciepły i wilgotny okres wegetacji może zapewnić znaczne poszerzenie słojów rocznych. Przyjęte kryteria podziału — wg F. Krzysika— ustalają w praktyce dwa rodzaje drewna: wąskosłoiste i szerokosłoiste. Drewno o szerokości słoju powyżej 3 mm określa się jako szerokosłoiste, drewno zaś poniżej 3 mm szerokości słoju — jako wąskosłoiste (np. sortymenty tarcicy lotniczej — 2 mm). Przeciętną szerokość słoju do celów praktycznych określa się wg wzoru
